Strona główna / Druk flag

Druk flag: technologia, która decyduje o kolorze i trwałości

Na tkaninie nie da się położyć farby tak, jak kładzie się ją na papierze czy plandece. Barwnik musi wejść w strukturę włókna, inaczej popęka przy pierwszym złożeniu. Cała technologia druku flag opiera się na tym jednym warunku.

Sublimacja to przejście substancji ze stanu stałego bezpośrednio w gaz, z pominięciem fazy ciekłej. W druku wykorzystuje się barwniki, które pod wpływem temperatury około dwustu stopni zamieniają się w gaz i wnikają w rozgrzane, chwilowo rozluźnione włókno poliestru. Po ostygnięciu włókno zamyka się z barwnikiem w środku. Nadruk nie leży więc na powierzchni, tylko stanowi część materiału. Dlatego flagi można prać, zginać i zwijać bez ryzyka odpryskiwania obrazu.

Dwie metody druku

Sublimacja transferowa

Grafika trafia najpierw na specjalny papier transferowy. Zadrukowany papier łączy się z tkaniną i przechodzi przez kalander, czyli podgrzewany walec dociskowy. Barwnik przenosi się z papieru w materiał. Metoda daje bardzo ostry detal i przewidywalne kolory, ponieważ atrament nie rozpływa się w chwili nanoszenia. Wadą pozostaje dodatkowy materiał eksploatacyjny oraz nieco słabsze przenikanie na drugą stronę tkaniny.

Sublimacja bezpośrednia

Atrament trafia prosto na tkaninę pokrytą powłoką ułatwiającą przyjęcie barwnika, a utrwalenie odbywa się w kalandrze albo w tunelu grzewczym. Proces jest krótszy i tańszy przy dużych nakładach, a przenikanie barwy na rewers wypada lepiej, co ma znaczenie właśnie przy flagach dwustronnie oglądanych. Kosztem jest odrobinę mniejsza ostrość drobnych elementów.

Przygotowanie pliku produkcyjnego

Najwięcej opóźnień w realizacji bierze się nie z produkcji, lecz z plików wymagających poprawek. Lista wymagań jest krótka i warto ją odhaczyć przed wysłaniem projektu.

• Skala 1 do 1 albo prosty przelicznik, na przykład 1 do 10, opisany w nazwie pliku.
• Rozdzielczość od 72 do 150 dpi w skali rzeczywistej, ponieważ flagę ogląda się z dystansu.
• Spad minimum 3 cm z każdej strony, bo konfekcja pochłania część materiału.
• Typografia zamieniona na krzywe, żeby uniknąć podmiany kroju pisma.
• Kolory kluczowe podane w Pantone, a nie wyłącznie w wartościach RGB z ekranu.
• Osobna warstwa albo osobny plik dla rewersu, jeśli flaga ma być dwustronna.

Firmy, które regularnie zamawiają druk flag, zwykle trzymają u siebie gotowy zestaw plików w wersjach dopasowanych do kilku formatów i przekazują go dostawcy przy każdym kolejnym zleceniu. To prosty sposób na skrócenie realizacji o dwa albo trzy dni, ponieważ znika etap adaptacji grafiki i akceptacji podglądu. Warto też przechowywać numer partii tkaniny z poprzedniego zamówienia, jeśli zależy nam na identycznym odcieniu w kolejnej serii.

Skąd biorą się różnice kolorystyczne

Ekran świeci światłem własnym i pracuje w przestrzeni RGB, tkanina odbija światło otoczenia. Idealna zgodność nie jest możliwa, ale różnicę da się ograniczyć do poziomu niezauważalnego dla oka. Służą do tego profile kolorystyczne przygotowane osobno dla każdego typu materiału oraz wydruki kontrolne. Największe rozbieżności pojawiają się w intensywnych granatach, ciemnych zieleniach i jaskrawych pomarańczach, czyli tam, gdzie przestrzeń barw urządzenia sięga swoich granic.

Znaczenie ma również sama tkanina. Ten sam plik wydrukowany na dzianinie o gramaturze 110 gramów i na tkaninie satynowej da dwa różne wrażenia, ponieważ splot inaczej rozprasza światło. Dlatego próbki zawsze zamawia się na docelowym materiale, a nie na dowolnej próbce z magazynu.

Utrwalanie, płukanie i kontrola

Po nadruku materiał przechodzi utrwalanie termiczne, które decyduje o odporności na blaknięcie. Zbyt niska temperatura zostawia barwnik przy powierzchni i kolor schodzi przy pierwszym praniu. Zbyt wysoka niszczy strukturę poliestru i tkanina traci elastyczność. Dobrze prowadzony proces kończy się kontrolą na stole podświetlanym, gdzie sprawdza się jednolitość zadruku, brak pasm oraz zgodność z zaakceptowanym podglądem.

Pytania i odpowiedzi

W jakiej rozdzielczości przygotować plik?

Od 72 do 150 dpi w skali 1 do 1. Wektor w PDF lub EPS jest zawsze bezpieczniejszy niż bitmapa.

Czym różni się sublimacja bezpośrednia od transferowej?

Miejscem, w którym atrament trafia na materiał, oraz sposobem utrwalania. Transfer daje ostrzejszy detal, metoda bezpośrednia lepsze przenikanie na rewers.

Czy nadruk widać z drugiej strony?

Tak, w 85 do 95 procentach, jako odbicie lustrzane. Osobna grafika na rewersie wymaga warstwy blockout.